وشهادت حضرت امام حسن مجتبی (ع) وشهادت امام رضا (ع)

بر عموم مسلمانان وشیعیان جهان تسلیت باد./.

بشر دوستی

• رسول اکرم (ص) فرمود : پس از ایمان به خداوند سرآمد تمام اعمال عاقلانه ،بشر دوستی و نیکی به همه ی مردم است خواه خوب و درستکار باشند یا فاسق و گناهکار.

منبع : مستدرک 2 ،ص67

• رسول اکرم (ص) فرموده است :مخلوق خداوند عموماً عیالات خداوند هستند و محبوبترین فرد نزد پروردگار کسی است که به عیالات خدا نفعی برساند و خانواده ای را شاد نماید.

منبع : کافی 2 ،ص164

• حضرت رضا (ع) فرموده: نصف عقل آدمی اظهار دوستی ومحبت به عموم مردم است.

                منبع:وسائل3،صفحه207

• پیشوای گرامی اسلام حضرت ابوالحسن (ع) فرموده است : تمام مردم روی کره ی زمین مشمول رحمت و فیض الهی هستند مادامی که با این سه اصل اساسی عمل کنند : بشر دوست باشند ، در امانتها خیانت نکنند ،عملا پیرو حق و عدالت باشند.

منبع : مجموعه ورّام جلد 1 ص12

• علی (ع) فرموده است : رساترین چیزی که به وسیله ی آن می توانی رحمت الهی را به خود جلب کنی این است که در باطن به همه ی مردم عطوف و مهربان باشی.

منبع : غررالحکم ،ص212 و 271

• و نیز فرموده است : خداوند دوست دارد که مردم درباره ی هم خوب فکر کنند و خیرخواه یکدیگر باشند.

منبع : غررالحکم ،ص212 و 271

• علی (ع) ذر ضمن وصایای خود به حضرت حسین (ع) فرموده : خوشبخت و رستگار کسی است که علم و عملش، دوستی و دشمنیش، گرفتن و رها کردنش، سخن گفتن و سکوتش، رفتار و گفتارش تنها بر اساس رضای الهی استوار باشد و برخلاف امر پروردگار قدمی بر ندارد.

منبع : تحف العقول ،ص91

------------------------------------------------------------------------------------------------------

محبوبیت در جامعه

• امام باقر (ع) فرموده است :بشاشت و گشاده روئی در برخوردهای اجتماعی ، مایه ی جلب محبت مردم و قرب به خداوند است.

منبع : بحار 17،ص624

• امام صادق (ع) فرموده است : فروتنی و تواضع ، مایه ی اصلی هر شرف محبوب و مقام بلند است.

منبع : محجة البیضاء 6 ، ص225

• علی (ع) فرموده است : کسیکه در برخورد با مردم از در الفت و محبت وارد شود ،مردم دوستدار وی خواهند شد.

منبع : غررالحکم ،ص622

• رسول اکرم (ص) فرموده است : دل های مردم با این تمایل فطری آفریده شده است که نیکی کنندگان به خود را دوست داشته باشند و بدکنندگان به خویش را دشمن دارند.

منبع : تحف العقول ،ص37

• امام صادق (ع) فرموده است : کسیکه کار خود را با لطف و مدارا انجام دهد به آنچه از مردم متوقع است نائل خواخد شد.

منبع : کافی 2، ص120

• ونیز فرموده است : خوشروئی و بشاشت ،ریسمان مهر و مودّت است.

منبع : مجموعه ی ورّام 1، ص31

سخنان زائد

• از حضرت سجاد (ع) حدیث شده که رسول اکرم در آخر خطبه ی خود فرمودند : خیر و سعادت برای کسی است که اخلاقش پسندیده و خُویَش پاک باشد، باطنش نیکو و ظاهرش خوب باشد ، مازاد اموال خود را انفاق کند و از اداء سخنان زائد امساک نماید و با همه ی مردم به عدل و انصاف رفتار کند.

منبع : کافی 2 ،ص144

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

سخن حق و باطل

• علی (ع) به کمیل بن زیاد توصیه فرمودند : که در هر حال به حق سخن گوی ، پرهیزکاران را دوست بدار ، گناهکاران را ترک گوی ، با منافقین میامیز و با خیانتکاران رفاقت مکن.

منبع : مستدرک 2 ، ص309

• ابی مالک از حضرت سجاد (ع) درخواست کرد که او را از جمیع طرق و مناهج دین آگاه سازد . حضرت در پاسخ او به عنوان قدر جامع تمام روش های اسلامی از سه مسئله انسانی و اخلاقی نام برد : سخن حق ، حکم به عدل ، وفای به عهد .

منبع : مستدرک ،جلد 2  ، ص309

• علی (ع) در ضمن وصایای خود به حضرت حسین (ع) فرموده اند : خوشبخت و رستگار کسی است که علم و عملش ، دوستی و دشمنیش ، گرفتن و رها کردنش،سخن گفتن و سکوتش ، رفتار و گفتارش تنها بر اساس رضای الهی استوار باشد و بر خلاف امر پروردگار قدمی بر ندارد.

منبع : تحف العقول ، ص91

• امام جواد (ع) نیز فرموده اند : کسی که به سخن گوینده ای گوش فرا دارد با این عمل وی را بندگی کرده است. اگر گوینده سخن از خدا می گوید او خدا را بندگی کرده  و اگر ناطق از زبان شیطان و افکار شیطانی سخن می گوید شیطان را بندگی کرده نموده است.

منبع : تحف العقول ، ص456

• حضرت امام حسن عسکری (ع) فرموده اند : آنکس که برادر خود را در خفا اندرز گوید به وی جمال و زیبایی بخشیده است و کسیکه به برادرش آشکارا نصیحت کند وی را نامزیّن ساخته است.

منبع : تحف العقول ، ص 489

• علی (ع) فرموده اند:  کسیکه تو را به مطالب باطل خشنود سازد و به بازی و سخنان غیر واقعی گول بزند او حقایق را از تو پنهان داشته و درباره ات خیانت کرده است.

منبع : غررالحکم ،ص508

• علی (ع) فرموده اند: سخن حکما و دانشمندان اگر درست و مطابق با واقع باشد داروی شفا بخش است و اگر خطا و غیر واقعی باشد بیماری است.

منبع : نهج البلاغه ، کلمه ی 275

• علی (ع) فرموده اند: نصیحت گفتن به فردی در حضور مردم ، کوبیدن شخصیت آن فرد است.

منبع : شرح ابن ابی الحدید ،کلمه ی 908،ص341

• امام باقر (ع) فرموده اند: از اندرزهای لقمان حکیم به فرزندش این بود که فرزند عزیز ، کسیکه با گناهکار شریک شود راه ناپاکی را از وی یاد می گیرد ، کسیکه مجادله را دوست داشته باشد مورد فحش و دشنام واقع می شود ، کسیکه با رفیق بد همگام گردد از فساد اخلاق سالم نمی ماند ، کسیکه مالک زبان خود نباشد سرانجام پشیمان خواهد گشت.

منبع : بحار 5 ،ص322

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

سخن چین

• امام صادق (ع) فرموده اند : از رفاقت و همبستگی سه گروه بر حذر باش. خائن ، ستمکار و سخن چین. کسیکه روزی به نفع تو خیانت می کند روز دیگر به ضرر تو خیانت خواهد کرد، کسیکه برای تو به دیگری ستم می نماید طولی نمی کشد که به شخص تو ستم می کند و کسیکه از دیگران نزد تو نمّامی می کند عنقریب از تو نزد دیگران نمّامی خواهد کرد.

منبع : تحف العقول ،ص316

www.ez12.persianblog.ir

به نام خدا

 گفتار و رفتار نیک

• علی (ع) فرموده اند: سخن آدمی حاکی از درجه ی قدرت روحی و مقدار نیروی معنوی او است.

منبع : غررالحکم ، ص343

• علی (ع) فرموده اند: آدمی به گفتارش سنجیده می شود و به رفتارش ارزیابی می گردد. چیزی بگو که کفّه ی سخنت سنگین شود و کاری کن که قیمت رفتارت بالا رود.

                            تسلیت باد

با صدای گریه های کودکانه 

   میدود طفلی سه ساله...
پر ز ناله...
دلشکسته...
پای خسته...

  از فراز گونه های زرد و عطشان

با گهرهای فراوان       

می چکد از چشم طفلان پریشان

پشت نخلستان نشسته      

  رود پر پیچ و خمی در حسرت لب‌های ساقی

چشم در چشمان      

  هم آرام و سنگین     

    می چکد آهسته از چشمان سقا

بر لب این رود پیچان    

  باز باران

*
بازباران  با ترانه   

   آید از چشمان مردی خسته جان

هیهات بر لب     

    در تاب و در تب

نرم نرمک می چکد این قطره ها  روی لب   

شش ماهه طفلی    

    رو به پایان

مرد محزون 

    دست پر خون می فشاند

از گلوی نازک شش ماهه   

 بر لب های خشک آسمان با چشم گریان

بازباران 
*
باز هم اینجا عطش   

  آتش شراره جسمها 
افتاده    بی سر         پاره پاره                

           می چکدازگوشهاباران خون کودکان بی گوشواره 

شعله در دامان و در پا می خلد خار مغیلان 

   وندرین تفتیده دشت و سینه ها برپاست طوفان

دستها آماده شلاق و سیلی    

 چهره ها از بارش شلاق‌ها گردیده نیلی

دراین صحرای سوزان    

 می دود طفلی سه ساله

پر زناله    

 پای خسته
دلشکسته  

   روبرو بر نیزه ها خورشید تابان 
می چکدازنوک سرخ نیزه ها           

               برخاک سوزان

بازباران   بازباران
*
قطره قطره می چکد از چوب محمل    

خاک‌های چادر زینب به آرامی شود گل

می رود این کاروان منزل به منزل   

    می شود از هر طرف این کاروان هم سنگ باران
آری آری بازسنگ  وبازباران

آری آری
تا نگیرد شعله ها در دل زبانه   

   تا نگیرد دامن طفلان محزون را نشانه

تا نبیند کودکی لب تشنه اینجا اشک ساقی

بر فراز خیمه برگونه ها

بر مشک ساقی
کاش می باریدباران ...

             برعموم شیفتگان آن حضرت تسلیت باد

                 برعموم شیفتگان آن حضرت مبار کباد

پیش از اینها فكر میكردم خدا

خانه ای دارد میان ابرها

مثل قصر پادشاه قصه ها

خشتی از الماس وخشتی از طلا

پایه های برجش از عاج وبلور

بر سر تختی نشسته با غرور

ماه برق كوچكی از تاج او

هر ستاره پولكی از تاج او

اطلس پیراهن او آسمان

نقش روی دامن او كهكشان

رعد و برق شب صدای خنده اش

سیل و طوفان نعره توفنده اش

دكمه پیراهن او آفتاب

برق تیغ و خنجر او ماهتاب

هیچكس از جای او آگاه نیست

هیچكس را در حضورش راه نیست

پیش از اینها خاطرم دلگیر بود

از خدا در ذهنم این تصویر بود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین

خانه اش در آسمان دور از زمین

بود اما در میان ما نبود

مهربان و ساده وزیبا نبود

در دل او دوستی جایی نداشت

مهربانی هیچ معنایی نداشت

هر چه می پرسیدم از خود از خدا

از زمین، از آسمان،از ابرها

زود می گفتند این كار خداست

پرس و جو از كار او كاری خطاست

آب اگر خوردی ، عذابش آتش است

هر چه می پرسی ،جوابش آتش است

تا ببندی چشم ، كورت می كند

تا شدی نزدیك ،دورت می كند

كج گشودی دست، سنگت می كند

كج نهادی پای، لنگت می كند

تا خطا كردی عذابت می كند

در میان آتش آبت می كند

با همین قصه دلم مشغول بود

خوابهایم پر ز دیو و غول بود

نیت من در نماز و در دعا

ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه می كردم همه از ترس بود

مثل از بر كردن یك درس بود

مثل تمرین حساب و هندسه

مثل تنبیه مدیر مدرسه

مثل صرف فعل ماضی سخت بود

مثل تكلیف ریاضی سخت بود

                 *****

تا كه یكشب دست در دست پدر

راه افتادم به قصد یك سفر

در میان راه در یك روستا

خانه ای دیدیم خوب و آشنا

زود پرسیدم پدر اینجا كجاست

گفت اینجا خانه خوب خداست!

گفت اینجا می شود یك لحظه ماند

گوشه ای خلوت نمازی ساده خواند

با وضویی دست ورویی تازه كرد

با دل خود گفتگویی تازه كرد

گفتمش پس آن خدای خشمگین

خانه اش اینجاست اینجا در زمین؟

گفت آری خانه او بی ریاست

فرش هایش از گلیم و بوریاست

مهربان وساده وبی كینه است

مثل نوری در دل آیینه است

می توان با این خدا پرواز كرد

سفره دل را برایش باز كرد

می شود درباره گل حرف زد

صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

چكه چكه مثل باران حرف زد

با دو قطره از هزاران حرف زد

می توان با او صمیمی حرف زد

مثل یاران قدیمی حرف زد

میتوان مثل علف ها حرف زد

با زبان بی الفبا حرف زد

میتوان درباره هر چیز گفت

می شود شعری خیال انگیز گفت....

               *****

تازه فهمیدم خدایم این خداست

این خدای مهربان و آشناست

دوستی از من به من نزدیك تر

از رگ گردن به من نزدیك تر….

دکتر قیصرامین پور

-:- امام زمان(عج) : فِی ابْنَةِ رَسُولِ اللَّهِ ص لِی أُسْوَةٌ حَسَنَة -:-

یاد خدا

بهترین حالت و جلوه انسان، ذکر و یاد خداست. روح همه طاعات و عبادات و ارزش های اسلامی را، یاد خدا تشکیل می دهد. از نظر اسلام، بزرگ ترین قدرت روحی و معنوی انسان و تنها عامل سعادت و کمال او، توجه به خدا و اشتغال به یاد اوست سکوت و خاموشیِ مؤمن باعث افزایش تفکر و اندیشه اش می شود حضرت امیرامؤمنین(ع) در مدح گروهی از مؤمنان فرموده اند:

اگر سخن بگویند یاد خدا و ذکر بر زبان جاری می سازند و اگر سکوت کنند، به تفکّر و اندیشه می پردازند

عمل نکوهیده

امام علی(ع) در پاسخ مردی که تقاضای اندرز و موعظه کرد اعمال انسان را مورد نکوهش قرار داد و فرمود: اگر به زراعت و کسب و کار دنیا او را خوانند کار می کند، و اگر به زراعت آخرت او را دعوت کنند، تنبلی و سستی می کند و اگر خود را توانگر و بی نیاز ببیند، سرمست و به فتنه دچار می شود

نافرمانی رعیّت

علی(ع) در دوران امامت و سرتاسر زندگی خود، مظلومانه زیست چرا که کمتر کسی قادر به شناخت گوهرِوجود وی بود. همواره مورد آزار و اذیت نزدیکان نادان و دشمنان کوردل قرار می گرفت. سپاهیان و سرداران اش در بسیاری از جنگ ها، آن طور که شایسته مقام آن حضرت بود، اطاعت امر نمی کردند. انسان هایی بودند که قدرت فهم و درک قرآن ناطق را نداشتند و جاهلانه از امیرمؤمنان(ع) نافرمانی می کردند. امام علی(ع) همواره از آن قوم جفاکار در ستوه بود، چنانکه در حدیثی می فرمایند: اگر رعایای پیش از من از ستم زمامداران خویش شکایت می کردند، من امروز از ستم رعیتم، شکایت دارم. گویا من پیروم و آنها زمامدار؛ و من فرمانبردار و محکوم و آنها فرمانده و حاکم.

زهد و بی رغبتی به دنیا

حبّ دنیا انسان را از توجّه به خدا و آخرت، باز می دارد تا آنجا که در غفلت و سستی غوطه ور می شود. انسان های زاهد و وارسته، دل به زیبایی ها و خوشی های زودگذر دنیا نبسته اند. زیرا زیبایی های این دنیایِ دون، انسان را فریب می دهد و از آخرت و یاد خدا غافل می سازد. حضرت امیرامؤمنین،(ع)، کسانی را که خواهان کرامت نفس خویش و حب خدایند، به خارج کردن حبّ دنیا از دل هایشان امر می کنند و می فرمایند: اگر کار خود را دریافته ای و به شناخت نفس خویش رسیده ای، از دنیا روی بگردان و نسبت به آن بی رغبت باش که به راستی دنیا خانه بدبختان است و سرای نیکبختان نیست. شادابی آن دروغ و باطل و زیور آن فریب است. ابرهایش پراکنده و بخشش هایش بازستانده خواهد شد.

عمل مؤثر

بشر در این دنیا ناچار به کار کردن است، پس چه بهتر که کارهایش را برای آباد ساختن آخرتش انجام دهد؛ زیرا این دنیا مزرعه ای است برای آخرت. سزاوار است که انسان اعمال و رفتارش را در جهت سعادت و نیکبختی قرار دهد به گونه ای رفتار کند که عاقبت به خیر شود. امام اول شیعیان می فرمایند: اگر به راستی مرد، عمل اید، پس برای آنچه شما را در روز قیامت نجات بخشد عمل کنید.

خوش خلقی

با توّجه به آثار سازنده اخلاق نیک در زندگی انسان، در تعالیم اسلامی سفارش فراوانی نسبت به این فضیلت شده است. خوش خلقی از ارکان ایمان است و آثار بسیار سازنده ای در رشد و تقویت ایمان دارد. حسن خلق، از موهبت های بزرگ الهی و باعث افزایش نعمت های الهی می شود. اخلاق نیکو به زندگی رنگ شادی و نشاط می بخشد و زندگی را شیرین می سازد. از اینها گذشته، اخلاق نیک بر رفتار و گفتار انسان تاثیر مثبت می گذارد و آن کس که خوش خلق تر باشد، گفتارش زیباتر و دلنشین تر است.

امام علی(ع) در غررالحکم می فرمایند:«شما که خواه نا خواه با یکدیگر رقابت می کنید، پس بیایید در آراسته شدن به خصلت های نیک و خُلق و خوی کریمانه با هم رقابت کنید»

پاکسازی دلها

پاکیزه ساختن جان و دل، از آلودگی گناهان، بسیار مهم تر از پاکیزه ساختن جسم است. انسان که این گونه در پرهیز از آلودگی ها و تطهیر و پاکیزگی جسم خود کوشا است، چرا از گناهان پرهیز و پروا ندارد؟ قلب ها را باید از آثار گناه و عصیان، پاک کرد و با یاد خدا و دوست داشتن اهل بیت(ع)، پاک و آراسته ساخت، که پاکی و طهارت جان بر سلامت جسم هم مؤثر است. حضرت علی،(ع)، می فرمایند: اگر ناچار از تطهیر و پاک کردن خودید، بیایید خود را از چرک عیب ها و گناهان پاک کنید

زهد ورزیدن

مروری کوتاه بر زندگانی حضرت امیرمؤمنان هر انسانی را دچار حیرت و شگفتی می کند آن حضرت نسبت به لذّات دنیوی، کاملاً بی اعتنا بود و با وجود کار سنگین روزانه، شب ها و ساعت های متوالی به نماز می ایستاد و به مناجات و راز و نیاز با پروردگار خود می پرداخت. تنها به جامه کهنه اکتفا می کردند و غذای او دو قرص نان جو بوده است از دیدن تنگدستی تهیدستان، اندوهگین می شد. و راضی نبود که سیر باشد و در قلمرو او کسی گرسنه به سر برد. آن حضرت بعد از پیامبر، در زهد و بی رغبتی به این دنیای فانی از همه انسان ها پرهیزکارتر بود. حضرت در برخی کلمات خویش در مورد زهد می فرمایند: اگر به راستی به ماندن و بقا علاقه مند و راغب اید، پس بیایید نسبت به دنیای فانی زهد ورزید

دنیا سرای بدبختی

وارستگان و صالحان همواره در مذمت دنیا سخن گفته اند و آن را محل رنج و محنت و زیان خوانده اند هر کس که طالب نعمت های پایدار و فراوان اخروی است، باید نفس خویش را از چنگال حرص و طمع این دنیا برهاند. هر چه در این دنیا نصیب انسان می شود، فانی و ناپایدار است و خلاصه اینکه دنیا شایستگی آن را ندارد که بر آن حرص ورزند.

حضرت علی،(ع)، سعادت جاودانه انسان را در دل نبستن به این دنیا می داند

و می فرماید:«اگر براستی نعمتهای الهی را می خواهید، پس جان خود را از سرای بدبختی برهایند [و به دنیا دل نبندید].

شرط رستگاری اخروی

دنیا محل گذر است و انسان برای رسیدن به آخرت و سرای جاوید آفریده شده است. شایسته است که در این دنیای فانی، توشه و عمل صالح برگیرد و مرارت و سختی این دنیا را برای رسیدن به آخرتِ شیرین و جاودانه تحمل کند. مؤمنان و برگزیدگان خداوند، با بریدن از تعلقات و دل نبستن به این دنیا، عزت و کرامت اخروی را برگزیده اند. امیر و سرور مؤمنان،حضرت علی(ع)، می فرمایند: اگر به رستگاری و بزرگواری در جهان آخرت میل و رغبت دارید، در این سرای فانی توشه ای برای سرای جاویدان برگیرید

شرط دوستی خدا

در تعالیم دینی، دنیا به سرگرمی و بازیچه ای تشبیه شده است که انسان را به خود مشغول داشته، از توجّه به خدا و آخرت باز می دارد اگر توجه و گرایش نفس انسان به امور دنیوی رو به فزونی گذارد، رفته رفته بر غفلت او از خدا افزوده می شود. حضرت علی بن ابیطالب(ع) به معارض بودن دوستی دنیا و حب الهی اشاره فرموده و تمام کسانی را که خواهان حب خدا و انس به درگاه رحمت اویند، به خارج کردن حب دنیا از دل هایشان امر فرموده اند: اگر به راستی خدا را دوست می دارید، دوستی و محبت دنیا را از دل هایتان بیرون کنید»

بزرگ ترین عیب

حکم عقل سلیم آن است که انسان ابتدا عیوب خود را اصلاح کند، سپس به اصلاح عیوب دیگران بپردازد؛ چرا که بسیار ناپسند و زشت است که دیگران را از کاری باز داری یا به عیبی نکوهش کنی در حالی که خود آن عیب و ایراد را داری امام علی،(ع)، می فرمایند: اگر قصد کردی به اصلاح مردم بپردازی، اصلاح را از خود آغاز کن؛ زیرا اقدام کردن ات برای اصلاح دیگران، در حالی که خود اصلاح نشده ای، بزرگ ترین عیب است.

از دست دادن دنیا و آخرت

انسانهای گمراه که لذت دنیوی دلشان را تاریک و سیاه کرده و ایمان و اعتقادشان را متزلزل ساخته است، از توجه به خدا و آخرت خویش باز می مانند و در وادی گمراهی و ضلالت غرق می شوند. آن کس که اعتقادات خود را تابع هوس های زودگذر دنیوی کند، دین خود را در معرض تباهی قرار داده است. چنین کسی به مجازات اعمالش، دنیا نیز از او سلب می شود به طوری که در هر دو جهان زیانکار خواهد بود.

امام علی،(ع)، می فرمایند اگر دین خود را فرع و پیرو دینای خود قرار دادی، هم دین خود را نابود کرده ای و هم دنیای خود را و در آخرت نیز از زیانکاران خواهی بود.

سعادت دنیا و آخرت

دل های روشن به نور ایمان و علم و معرفت در توجه به خدا، پشتوانه بسیار محکم و قدرت معنوی نامحدودی دارند. لذات زودگذر مادی و اهداف و مقاصد پست دنیوی هرگز نمی توانند بر نور معنوی دل آنها غلبه کند. آنها در سایه بصیرت و معرفت دامن همت برکمر زده، توجه به خدا و آخرت را به جای دنیا برگزیده اند. از این روست که به تعبیر حضرت امیرالمؤمنین(ع) خداوند دنیای آنها را نیز آباد و آنها را در هر دو جهان سعادتمند می سازد. آن حضرت می فرمایند: اگر دنیای خود را فرع و پیرو بر دین خود قرار دادی، هم به دین رسیده ای و هم به دینا و در آخرت نیز از رستگاران خواهی بود.

پرهیزکاری

تقوی و پرهیزکاری سپری در برابر بلاهای دنیوی است آن کس که از محرمات الهی پرهیز کند، در خانه امنیت الهی قرار می گیرد. تقوی نهایت عبودیت است و موجب خوشنودی خداوند می شود. اگر کسی این فضیلت را در خود به وجود نیاورد، دنیا و خواسته های نفسانی بر وی چیزه می شود و به هلاکت می رسد. امام علی(ع) می فرمایند: اگر از خدا بترسی، خدا تو را نگه می دارد.

طمع

حرص و ولع نسبت به مال دنیا انسان را برده خویش می سازد. اگر این صفت پست در کسی به وجود آمد، روز به روز افزون تر خواهد شد و هرگز فروکش نمی کند.از این روست که طمع منشاء بسیاری از رذایل اخلاقی دیگر از قبیل: تملّق، نفاق و دورویی، تحمل تحقیر و نکوهش دیگران و مساعدت بر باطل برای رسیدن به هدف می شود. به تعبیر امام علی(ع) طمع انسان را به هلاکت می کشاند و دین و دنیایش را نابود می سازد. حضرت می فرمایند: اگر فرمانبردار طمع گشتی، تو را به نابودی می کشاند .

بخشش

بزرگ ترین بزرگواری و کرم، بخشش است. اگر به مردم احسان نیکی کنید، قدر منزلتتان در نزد آنها افزون می شود و همواره مورد احترام و تجلیل مردم قرار خواهید گرفت. انسانی که خود انتظار بخشش و احسان خدای تبارک و تعالی را دارد باید به زیردستان رحم و به آنها نیکی کند. حضرت امام علی(ع) می فرمایند: اگر بخشش کنی خدمتت می کنند.

وقار

متانت و وقار، که زیور و زینت انسان است در مقابل عجله و شتابکاری، که منشاء بسیاری از آفات است، قرار می گیرد. وقار، تأمل در امور و درنگ و تأنّی در گفتار و کردار، و نتیجه توانایی و بزرگی روح انسان است و بر هیبت و جمال انسان می افزاید. امیرالمؤمنین،علی(ع)، در سخنان انسان ساز خود می فرمایند: اگر وقار داشته باشی، بزرگوار خواهی بود.

قناعت

قناعت از فضایل والای انسانی است. انسان قانع همواره غنی و توانگر، و از آفت های حرص و طمع، آسوده خاطر است. از طرفی اگر انسان، نسبت به رزق و روزیش قانع باشد و اطاعت حق تعالی کند در پیشگاه خداوند، عزیز و گرامی خواهد بود.

انسان قانع همواره نسبت به دیگران بی نیاز، و در نزد آنها عزیز و گرانقدر است. حضرت امیرالمؤمنین(ع)، می فرمایند: اگر قناعت کنی، عزیز می شوی.

اخلاص

اخلاص ملکه ای است که در سایه پاکسازی قلب از علایق غیر خدایی و مقاصد دنیوی در دل، پدیدار می شود و با مداومت بر طاعت و پافشاری در فکر و ذکر استواری می یابد. برترین درجه اخلاص، مخصوص پاکان و خاصّان درگاه الهی است. آنان پاک شدگان از هر نوع آلودگی، در عقیده و فکر، و اعمال و رفتار، هستند و قدم در راه رستگاری نهاده اند. امام علی(ع) در مورد اخلاص می فرمایند: اگر خلوص داشته باشی، به رستگاری می رسی.

حب الهی

تنها راه جلب خشنودی خداوند، بندگی خدا و اطاعت محض از فرمان او و پرهیز از گناهان است. هر چه انسان در ترک گناهان و پاکیزگی و طهارت جان و دل خویش استقامت و مداومت به خرج دهد، همان اندازه، آتش حبّ الهی در نهان خانه قلب او شعله ورتر می شود و ذات حق نیز او را مورد محبت و توجه قرار می دهد از این رو امام علی(ع) فرموده اند: اگر از گناهان پرهیز نمایید محبوب خداوند می شوید.

فضائل امیرالمؤمنین

حضرت امام علی(ع) از کودکی در دامان و تحت تعلیمات پیغمبر رشد کرد. یار و یاور پیغمبر و برادر و حامی او و اولین کسی بود که به دعوت اسلام لبیک گفت. پیغمبر در روز دوشنبه به پیامبری مبعوث شد و علی(ع) روز سه شنبه به رسالت پیامبر خدا(ص) ایمان آورد. آن حضرت تنها کسی بود که افتخار پانهادن بر دوش پیغمبر و نابود کردن بتها را داشت. در شجاعت وی همین بس که سرور کائنات، رسول خدا(ص) می فرمایند: یک ضربت امام علی(ع) از عبادت جنّ و انس بهتر و با فضیلت تر است دشمن او، معاویه، با شنیدن خبر شهادتش گفت: شیری که هنگام جنگ، چنگال های خود را بر زمین می گستراند، جهان را وداع گفت. در وصف کمالات الهی امام، زبان قاصر و قلم عاجز است. امیرالمؤمنین(ع) خود می فرمایند: منم که با رسول خدا از یک شاخه ایم، و منم سبقت گیرنده به اسلام و شکننده بتها و جهاد کننده با کفّار و سرکوب کننده دشمنان.

امیر دلهای مؤمنان

گناه کاران و دنیاپرستان تنها توجهّ و دلخوشی شان به مال و جاه دنیاست و نفسشان همواره مشغول امور مادی است. حتی اگر خدا را پذیرفته باشند، آمادگی لازم برای توجه به خدا و عشقِ اولیایش را ندارد. اما پادشاه قلوب مؤمنان ـ حضرت علی(ع) است، در هر دلی که نور ایمان و معرفت الهی تابیده باشد، حب علی(ع) وجود دارد. شاعر پارسی در عشق علی چه نیکو گفته است:

پیشوای متقیان، وحبیب قلوب مؤمنان چه نیکو حق مطلب را ادا کرده و فرموده اند: من فرمانروا و امیر مؤمنان و مال [دنیا] امیر گنهکاران است.

چراغ هدایت (علی(ع))

سخنان حضرت علی(ع) در اوج شیوایی بلاغت قرار دارد. خطبه ها و سخنان حضرت علی(ع) راه و روش خوب زیستن و بر مسیر حق و هدایت بودن را به انسان می آموزد.

مولی الموحدین، علی(ع) می فرمایند: «من دعوت کننده شما به فرمانبرداری پروردگار و هدایت کننده شما به واجبات دینتان و راهنمای شما به سوی نجات و رستگاری ام.

بندگی اصیل

امیرالمؤمنین(ع) از قهرمانان وادی عبودیت است. چنان به قرب الی الله رسیده که میان او و پروردگارش جایی باقی نمانده است. آن حضرت خالصانه و با تمام وجود در مسیر بندگی خدا گام نهاده و با این مفتاح باب سعادت ملکوتی را به روی خود گشوده و به عزّت حقیقی رسیده است. حضرت در این باره می فرمایند: من بر نشانه و دلیلی روشن از پروردگار خویشم، و بینایی کاملی در دین و یقین استواری در کار خود دارم.

علی(ع) و دفاع از حق و حقیقت

مولای متقیان و وارستگان عالم هرگز از راستی جدا نبود، آن قدر که پیامبر درباره ایشان می فرمایند: الحَقُّ مَعَ عَلی و عَلیٌّ مَعَ الحق؛ حق همواره با علی و علی پیوسته با حق همراه است و این دو هرگز از هم جدا نیستند هر جا امیرالمؤمنین(ع) بود، رنگ حق و راستی و عبودیت آن جا مشاهده می شد.

سخنان شیوا و ستایش و جهاد دشمن شکن اش همه برای خشنودی حق بود.حضرت در این باره می فرمایند: به راستی من به منظور بر پا داشتن حق گفتگو می کنم و برای یاری دین خدا، به مجاهدت و پیکار می پردازم.

آرزوی وصال

مرتبه کامل عبادت آن است که بنده جز پروردگار به هیچ امر دیگری متعلّق نباشد؛ تمامی تعلّقات از صفحه دل محو شود و تنها یک تعلق بر جای ماند و آن هم متعلق به خداست. بندگان خالص خدا چشم از آرزوی های دور و دراز دنیوی بسته و در راه رضای معبود مرارت های فراوان به جان خریده اند این سخن ناب از حضرت امیرالمؤمنین(ع) است که می فرمایند من با آرزوهای خود در ستیز و جنگم و چشم به راه اجل خویش ام

چقدر زيبا تر و باشرفتر بود اگر ايشان 4سال يا حداقل 8سال رئيس جمهور بودند .هم عزتش بجاي خود باقي بود وهميشه به عنوان يك رهبر مورد قبول همه مردم مي بود .ولي متاسفانه قدرت طلبي باشعار اينكه دلسوزترين فرد جهت آرمانهاي ليبي مي باشد .وعدم توجه به ديگران .ايشان را به اين ذلت كشاند

شعری زیبا در مدح امام مهدی(عج)



وسعتي بي انتها دارد غمت

اي خوشا آن دل که باشد محرمت

چشم ما در انتظار روي توست

پرده بگشا جان فداي مقدمت

دل ز هجران رخت افسرده شد

زنده کن دل با مسيحايي دمت

همچو بلبل در هواي وصل گل

نعره خواهم زد بهار خرمت

يادتو دارد دلم هر صبح و شام

اي خوشا روزي که باشم همدمت

                      بر عموم مسلمانان جهان مبارک باد

صفای دل شاهنشه ولایت صلوات

نماز شبهاي قدر

راوي به امام محمد باقر (ع) مي نويسد خبري به ما رسيده به اين كه پيامبر (ص) در شبهاي ماه رمضان و ديگر ماه ها سيزده ركعت نماز مي خواند كه نماز وتر و نافله صبح جز آنهاست. امام (ع) براي او نوشت خداوند دهانت را پاكيزه كند پيامبر (ص) در بيست شب اول ماه رمضان در هر شب بيست ركعت نماز بجاي مي آورد كه هشت ركعت آنرا بعد از نماز مغرب و دوازده  ركعت ديگر را بعد از نماز عشا مي خواند و سپس حضرت فرمود : در شبهاي نوزدهم و بيست ويكم و سوم ماه  رمضان غسل كن و در شبها  سي  ركعت نماز بجاي آور كه دوازده ركعت بعد از نماز مغرب و هيجده ركعت آنرا بعد از نماز عشا بخوان و صد ركعت ديگر را در آن شبها (قدر) بجاي آور كه در هر ركعت بعد از حمد ده مرتبه سوره توحيد بخوان و تا آخر ماه رمضان سي ركعت نماز بخوان همان طوري كه ذكر كرديم.

نماز شبهاي قدر

امام رضا (ع) : در شب بيست و يكم و سوم صد ركعت نماز بجاي آور و در هر ركعت بعد از حمد ده مرتبه سوره توحيد بخوان.

روايت از پيامبر (ص) است : هر كه در شب نوزدهم ماه رمضان پنجاه ركعت نماز بجاي آورد و در هر ركعت بعد از حمد پنجاه مرتبه سوره زلزال بخواند مانند كسي است كه صد مرتبه حج و عمره انجام داده باشد و خداوند اعمال ديگرش را قبول ميكند.

تعجیل در ظهور مولای خوبی ها صلوات

مولود با برکت
امام حسن(ع) چشمه‏ای جوشان و خروشان از خورشید پر ثمر و با برکت ولایت است که در ماهی عزیز و با شکوه پا به عرصه هستی نهاد و این ماه را با قدوم پربرکت خود آراست. ماه رمضان چون صدفی می‏ماند که گوهر بسیار گرانبهایی را در سینه خود دارد و بر خود می‏بالد و بر ماه‏های دیگر می‏نازد. امام مجتبی(ع) همچون ستاره‏ای درخشان در این ماه نورافشانی می‏کند. امروز منزل رسالت غرقِ شادی و سرور و دل پاک خاندان عصمت از این فرزند با برکت خشنود است.

ای خاندان رسالت و امامت، فرخنده میلاد امام حسن مجتبی(ع) را به تمامی شما انوار پاک تبریک می‏گوییم.

امام حسن(ع) کیست؟
امام حسن(ع) پیشوا و امام به حق و از خاندان رسول(ص) و نخستین نواده پیامبر اکرم(ص) و یکی از دو سرور جوانان اهل بهشت و گل خوشبوی محمد مصطفی و یکی از پنج تن آل عباست. پدرش حضرت علی‏بن‏ابیطالب(ع) و مادرش فاطمه(س) دختر رسول خدا(ص) سرور بانوان جهان است.

فریادرس محرومان
امام حسن(ع) نه تنها از نظر علم، تقوی، زهد و عبادت مقامی برگزیده و ممتاز داشت، بلکه از لحاظ بذل و بخشش و دستگیری از بیچارگان و درماندگان نیز در زمان خود زبانزد خاص و عام بود. وجود گرامی آن حضرت آرامش بخش دل‏های دردمند و پناهگاه مستمندان و تهیدستان و نقطه امید درماندگان بود. هیچ فقیری از در خانه آن حضرت دست خالی بر نمی‏گشت. هیچ آزرده‏دلی شرح پریشانی خود را نزد آن بزرگوار بازگو نمی‏کرد، جز آنکه مرهمی بر دل آزرده او می‏نهاد. گاه پیش از آنکه مستمندی اظهار نیاز کند و عرق شرم بریزد، نیاز او را برطرف می‏کرد و اجازه نمی‏داد رنج و ذلت درخواست کردن را بر خود هموار سازد.

کنیه و لقب‏های آن حضرت
کنیه امام حسن(ع) ابومحمد بود و این کنیه را پیامبر تعیین فرموده بودند. مشهورترین القاب آن حضرت را تقی، زَکی و سِبط ذکر کرده‏اند که هرکدام نشان از ویژگی‏های اخلاقی و صفات نیک امام مجتبی(ع) دارد.

سیمای امام حسن(ع)
امام حسن(ع) رخساری سفید و آمیخته با اندکی سرخی داشت، در چشمانش سیاهیِ درخشنده‏ای برق می‏زد و موی سرش انباشته و پیچیده بود. استخوان‏ها و عضلاتی ستبر داشت و فاصله شانه و بازوانش زیاد بود. موی درهم پیچیده و محاسن کوتاه و انبوهی داشت و گردنش به مانند نقره می‏درخشید. خضاب می‏کرد و چهره‏اش در شمار زیباترین چهره‏ها بود و چهره و اخلاق‏اش شبیه پیامبر اکرم(ص) بود.

فضایل امام حسن(ع)
در فضیلت امام حسن مجتبی(ع) همین بس که جد بزرگوارشان محمد مصطفی(ص) سرور فرزندان آدم و پدرشان علی مرتضی، سرور اوصیا و مادرشان فاطمه زهرا پاره تن پیامبر(ص) بانوی بانوان جهان مادربزرگ گرامی‏اش حضرت خدیجه است. آن بانو نخستین زنی بود که مسلمان شد و اولین بانویی بود که دارایی خود را در راه خدا بخشید.

صفارت امام حسن(ع)
امام حسن(ع) در تمامی صفات نیک بی‏مانند بود. تاریخ‏نویسان نوشته‏اند که حضرت در طول عمر شریف و پربرکت خود، سه بار مال و اثاث زندگی‏اش را تقسیم فرمود، به طوری که یک جفت کفش برای خود بر می‏داشت و یک جفت به مستمندان و فقیران می‏داد.

دورویه یک رسالت
از مهم‏ترین اهداف امام حسن(ع) آن بود که پرده از چهره طاغوتیان زمان بردارد و آنان را آن طور که بودند بشناساند تا از اجرای نقشه‏هایی که برای از بین‏بردن رسالت جدش پیامبر(ص) طراحی کرده بودند جلوگیری کند. این هدف امام به طور کامل برآورده شد و نقاب از چهره پلید طاغوتیان زمان کنار رفت و ماهیت پلیدشان آشکار شد.

از برکت همین تدبیرهای امام حسن(ع) بود که برادر بزرگوارشان حضرت سیدالشهداء(ع) آن انقلاب بزرگ را، که روشنگر حقیقت و عبرت بخش خردمندان بود، به وجود آورد. امام حسن(ع) و امام حسین(ع) دو نمود جداگانه داشتند، اما در حقیقت یک رسالت را دنبال می‏کردند. امام حسن(ع) جان شریف‏شان را در جهاد خاموش و آرامی فدا کردند و چون هنگام شکستن سکوت رسید، حماسه کربلا به وقوع پیوست؛ حماسه‏ای که پیش از آنکه حسینی باشد، از آبشخور درایت و خردمندی امام حسن مجتبی(ع) سرچشمه گرفته است.

قیام امام حسن(ع)
به برکت قیام خاموش و مظلوم امام حسن(ع)، و حماسه آسمان فرسای حضرت سیدالشهداء(ع) توطئه‏های پوشیده، عریان، و اندیشه‏های پلید پنهان، عیان شد. این بغض اسلام بود که در حسن(ع) نهفت و در حسین(ع) به فریاد شکفت، شالوده امامت بود که در خون جگر حسن(ع) نطفه بست، و در خون حسین(ع) به بار نشست.

حلم امام حسن(ع)
حضرت رسول(ص) فرمود: به حسن شکوه و جذبه و وقار و به حسین بخشندگی و رحمت خود را بخشیدم.

دوست داشتن حسن(ع)
حضرت رسول(ص) فرمودند: هر که حسن(ع) و حسین(ع) را دوست بدارد، مرا دوست داشته، و هرکه ایشان را دشمن بدارد، مرا دشمن دانسته است.

فرزند صالح
حضرت رسول(ص) فرمود: فرزند صالح گلی است که خدا به بندگان‏اش ارزانی داشته است. دو گل من در دنیا حسن و حسین‏اند.

بخل و خساست
در بین انسانها افرادی هستند که دیدگاه مادی‏گرایانه دارند و همه چیز را در مادیات می‏بینند و به فراتر از آن نمی‏اندیشند. اینان هرچند به ظاهر و در حرف به فراتر از مادیات ایمان دارند، امّا در دل، اندیشه دیگری می‏پرورانند. این افراد آبرو را به داشتن مال و ثروت آن چنانی می‏دانند و اگر مالی به کسی بدهند، آن را تلف شده می‏شمارند. در حقیقت، اینان دچار بیماری بخل‏اند. امام حسن مجتبی(ع) در این باره می‏فرمایند: بخل آن است که فرد تصور کند آن چه دارد مایه شرف، و آنچه انفاق کرده تلف است.

فروغ و روشنایی
دین مقدس اسلام برنامه‏هایی برای تکامل روحی انسان قرار داده است که در سایه آن به درجات بالای معنوی دست یابد و با جانی روشن و نورانی در مسیر زندگی حرکت کند. امام حسن مجتبی(ع) می‏فرمایند: نورانیت و روشنایی در انجام دادن نیکی‏ها و ترک زشتی‏هاست.

مظهر حسن خدا
حسن ای لعل لبت آب حیات  حسن ای مظهر حُسن و بَرکات 
حسن ای جلوه نور اَزَلی  شه دارین، ولیّ بن ولی 
حسن ای مظهر اسماء خدا  حسن ای زیب ده عرش علا 
دین و قرآن زتو پاینده شده  از تو احکام خدا زنده شده 

در كتاب مصباح الانوار باسنادش از عمار بن ياسر روايت نموده كه گفت من با امير المؤمنين (ع) در بعضى از جنگهايش بودم، پس عبور كرديم به بيابانى كه پر از مورچه بود گفتم اى امير المؤمنين آيا ميشناسى كسى را كه از خلق- خدا بداند عدد اين مورچگان را و اينكه نر آنها چندتاست و ماده آنها چه مقدار است، گفتم اى آقاى من اين مرد كيست فرمود اى عمار آيا در سوره يس نخوانده‏اى وَ كُلَّ شَيْ‏ءٍ أَحْصَيْناهُ فِي إِمامٍ مُبِينٍ گفتم بلى اى آقاى من فرمود منم آن امام مبين

امام صادق-ع:

خواب روزه دار عبادت،

خاموشي او تسبيح،

عمل وي پذيرفته شده

و دعاي او مستجاب است

متن دعای هر روز ماه مبارک رمضان با ترجمه فارسی